اطلاعات زیادی در مورد این سگ شکاری کوچک در ایران وجود ندارد و حتی بسیاری از محقیقین غربی و یا خود ایرانیان نیز نمی دانند که این نژاد باستانی در ایران موجود است.

برای من این نقاشی ها اولین قدم برای تحقیق در مورد این نژاد محلی قدیمی و فراموش شده ایرانی بود با امید به این که هنوز نیز آثاری از آن در اقصی نقاط کشور پیدا شود، چرا که تمامی این میناتورها طی قرون 16 الی 18 مسیحی نقاشی گردیده بود و در هیچ منبع داخلی و یا خارجی نیز نام این سگ شکاری کوتاه قد ایرانی با قاطعیت به ثبت نرسیده بود. خوشبختانه طی تکمیل بخش تازی های ایران و در تماسها و مصاحب هایی که با چند تن از متخصصین و پرورش دهندگان ایرانی تازی داشتم دریافتم که حدس من اشتباه نبوده و واقعا چنین نژاد سگ شکاری مینیاتوری در ایران موجود میباشد. دکتر مونیکا دانکه (Dr. Monica dahnke) در یک تماس تلفنی با آلمان به من یادآور شدند که خود شخصا تعدادی از این سگهای کوچک سفیدرنگ را در ناحیه کردستان ایران طی سالهای 1977-1978 میلادی مشاهده نموده است. همچنین جناب سیروس ستارزاده از معروفترین تازی بانهای ایران و جهان نیز ادعای بنده را تائید کرده و اضافه نمودند که بزبان محلی مردم کردستان ایران به این سگ "فیندو" میگویند. احتمالا معنی لغوی این کلمه بزبان فارسی "توله" یا "سگ کوچک" میباشد.

Iدر ماه اگوست 2002 ما گزارش دیگری از سنندج در مورد یک شکارچی محلی دریافت نمودیم که در این منطقه سگهای تازی و فیندو را پرورش میدهد. همین گزارش میافزاید که دو نمونه متفاوت از این نژاد در ایران وجود دارد: نمونه کم مو و مو بلند. ولی هر دو نوع از لحاظ جثه به یک اندازه میباشند. از نمونه عکس موجود در این صفحه میتوان حدث زد که نوع موبلند فیندو بسیار به سگهای اشپیتز مینیاتوری (Miniature Spitz - LoLo) شبیه اند.