از تاریخ و نیز وجود و موقعیت سگهای بلوچی (افغان) در
ایران اطلاعات زیادی در دست نیست، ولی مطمئنا این نژاد
همانند برادر خود یعنی تازی های کم موی ایرانی یکی از
قدیمی ترین نژادهای سگهای اهلی در جهان است که قدمت آن به
هزاران سال قبل باز میگردد. در اولین سالهای شناخت این
نژاد اشرافی توسط غربی ها، این سگ بنام "گریهاند پارسی" یا
سگ بادپای ایرانی (Persian Greyhound) چه در کشورهای غربی
و چه در داخل خود افغانستان معروف بود ولی بمرور زمان و
بخاطر عدم توجه به پرورش منظم این نژاد در ایران، متاسفانه
کم کم نام آن به سگهای افغانی تغییر کرده و حتی امروز کشور
منشا آن در اکثر منابع جهانی افغانستان درج گردیده است.
صدها سال قبل سگهای بلوچی در ایران وجود داشته و اجداد
اولیه آنها بدلایل مختلف به خاک افغانستان نیز منتقل شده و
در آنجا پرورش یافته و حتی بعنوان محافظان گله مورد
استفاده قرار میگرفتند.
گمان میرود که این نژاد برای اولین بار بعنوان سگ شکاری در
دوران سلطان محمود غزنوی (988 بعد از میلاد) مشهور گردیده
است. در آنزمان از این سگ برای شکار پلنگ، گرگ، شغال و
سیاه گوش استفاده میگردید.
مهمترین محل پرورش و یا بهتر بگوئیم وطن اصلی این سگ استان
سیستان و بلوچستان ایران است. این استان بخاطر نزدیکی به
افغانستان و نیز ریشه های تاریخی دو کشور همواره در رابطه
با تقارب ظاهری و نژادی سگهای دو سوی مرز مورد توجه بوده
است. سگهای بلوچی ایران هم همانند سگهای تازی افغانی دارای
موهای بلند و زیبائی هستند.
نکته جالب توجه اینکه این سگ در هر دو کشور ایران و
افغانستان به نام "تازی" هم مشهورند و گویا پرورش دهندگان
محلی آنها را نظیر همان تازی های کم مو دیگر مناطق
میدانند. همچنین اسم "سگ بلوچی" هم در بین بعضی از افغان
ها مرسوم میباشد.
بنابه روایتی پس از ورود این نژاد از ایران به افغانستان و
زیست در مناطق کوهستانی و سردسیر کم کم سگهای آن مناطق
دارای موهای بلندتری نسبت به نمونه های ایرانی شدند. ولی
از سوی دیگر مهمترین منبع تاریخی ثبت این نژاد در جهان
نشان میدهد که نمونه اولیه سگهای تازی بلوچی یا افغانی
موبلند در اصل از ایران به خارج راه یافته اند.
در سال 1907 میلادی یک افسر انگلیسی بنام سروان جون بارف
(Captain John Barff ) یک قلاده سگ از این نژاد را از
ایران خریداری کرده و از طریق هند به انگلستان آورد.
این سگ که
"زردین"
(Zardin) نام
داشت یک سگ
نر با پوزه
سیاه و موهای
بسیار خوب
و بدنی کاملا
متناسب بود
و در همانسال
در نمایشگاه
سگها که در
کریستال پالاس
از سوی کلوب
سگبانی انگلیس
ترتیب داده
شده بود حاضر
گشت و بعنوان
سگ تازی پرموی
ایرانی (Coated variety
of the Persian Greyhound) معرفی
گردید.
زردین
بعنوان نمونه ناب استاندارد این نژاد در جهان به ثبت رسید
و زمانی که کلوب سگبانی انگلیس در سال 1926 میلادری
استاندارد سگهای افغان را ثبت نمود اطلاعات آن دقیقا مشابه
اطلاعات نوشته شده از این سگ ایرانی بود که بیست سال قبل
از آن به نمایش درآمده بود.
در این
اثنی زردین بعنوان هدیه به ملکه انگلیس هدیه گردید و به
روایتی در اواخر عمر به یک دلال انگلیسی سگها فروخته شد
ولی در نهایت از سرنوشت آن خبری درج نگردیده است.
